“Gününü yönetemeyen, haftasını yönetemez. Haftasını yönetemeyen, ayını yönetemez. Ayını yönetemeyen çeyrek dilimleri yönetemez.” 
Egem Eraslan – Midas

Bu alıntıya bir videoda denk gelmiştim. Videoyu şu an hatırlamıyorum ama seyrettikten sonra bir aydınlanma yaşamıştım.

Yıllardır yukarıdan aşağıya planlama yaptım. Yıllık hedef koy, çeyreğe böl, aya indir, haftaya yay…

Ama hiç aşağıdan yukarıya bakmamıştım.

Peki ya tam tersini yapsam? Yılı değil, günü kursam?

Günü kurarsam hafta kendini örer. Hafta örülürse ay şekillenir. Ay şekillenirse çeyrek ortaya çıkar.

Bu nedenle planlamayı bırakıp ritim kurmaya karar verdim.

Planlama ve Ritim Aynı Şey Değil

Planlama, geleceğe söz vermektir. “Üç ay sonra 10 müşterim olacak.” “Haziran’a kadar pasif gelir kurmuş olacağım.” “Bu çeyrekte 3 ürün çıkaracağım.”

Kulağa güzel geliyor. Ama üçüncü haftada aksadığında ne hissediyorum? Suçluluk. “Yine yapamadım.” Ve planla aram bozuluyor.

Ritim ise bugünü yaşamaktır. “Bugün nereye bakıyorum?” “Bu akşam ne biçtim?” “Yarın odağım ne?”

Planlama mükemmeliyetçiliğe davet çıkarır. Ritim ise, “Bugün ne yaptıysan o. Yarın yine yapacaksın.”

Günler hızlı geçiyor. Farkında olmadan haftalar, aylar akıp gidiyor. Bu ritmi somutlaştırmak ve ortalama 5.5 yıl sonra nereden nereye geldiğimi görebilmek için kendime bir söz verdim. Amaç 2000 gün boyunca her gün bir tohum atmak, kayıt tutmak. Mükemmel olmak zorunda değil. Ama sürekli olmak zorunda.

Günlük Ritim: Sabah Bir Niyet, Akşam Bir Hasat

Uzun vadeli hayallerimi unutmadım. Ama onları hedef olarak taşımayı bıraktım.

Onun yerine her sabah bir yön belirliyorum. Bugün nereye bakıyorum?

Bu bir to-do listesi değil. Bir pusula. Tek cümle. Zihnimin o günkü yönünü belirleyen niyet.

Sonra o yöne uygun birkaç görev çıkıyor. Ama bir tanesi var ki gün sonunda “bitti mi?” diye bakacağım tek somut taahhüt. Bugün bitecek olan şey.

Akşam da 10 dakika ayırıp günün hasadını yazıyorum.

Ve sonra günün ritim kalitesini belirliyorum. Görevlere bakıyorum, günün akışını hissediyorum. Akış mıydı, yüksek enerji miydi, yavaş büyüme miydi, dinlenme miydi, kaos muydu?

Beş seçenek. Yargı yok. Sadece farkındalık.

Ektiğini Biçersin

Bir günün sonunda kendime iki soru soruyorum.

Bugün ne ektim? Öğrenme mi, üretim mi, planlama mı? Belki ilişkiler… Bir arkadaşımla görüştüm. Belki sağlık… Yürüyüşe çıktım. Belki dinlenme.

Evet, dinlenme de bir tohum. Çünkü sağlık olmazsa hiçbir şeyin anlamı yok. Kendimi iyi hissetmeden sürdürülebilir bir şey üretemem.

Bugün ne biçtim? İçgörü mü, ilerleme mi, enerji mi, bağlantı mı, gelir mi, huzur mu?

Bazı günler çok ekiyorum ama hiçbir şey biçemiyorum. Sorun yok. Tohum toprağın altında.

Bazı günler hiç ekmeden biçiyorum. Geçmiş haftaların meyvesi düşüyor elime. O zaman anlıyorum ki bu iş bileşik faiz gibi çalışıyor.

Önemli olan her gün tarlaya gitmek.

Bazı günler sadece toprağı sulamak yeterli. Bazı günler fırtına çıkıyor, hiçbir şey yapamıyorum. O da veri. Onu da yazıyorum.

Aşağıdan Yukarıya Büyümek

Günlük ritmi kurduğumda hafta kendini göstermeye başladı.

7 günün sabah niyetlerine ve akşam hasatlarına baktığımda bir desen görmeye başladım. Hangi günler akış halindeydim? Hangi günler kaostu? Nerede enerji vardı, nerede tükenmişlik?

Bu deseni görmek için haftalık bir ritüel ekledim. Her pazar akşamı 15 dakikalık bir Haftalık CEO Raporu yazıyorum.

Solo girişimciyim ben. Çalışanı da benim, CEO’su da benim. O yüzden raporu kendime yazıyorum.

Haftanın tohumları filizlendi mi? Yoksa toprağın altında mı kaldı?

Sonra ay sonu geliyor. 4 haftanın ritim analizine bakıyorum. Kökler nereye uzanıyor? Büyüme yönü ne?

Ve çeyrek sonunda ufka bakıyorum. 90 günde ne öğrendim, ne inşa ettim, nereye gidiyorum?

Dikkat et, her şey günden başlayıp yukarıya doğru büyüyor.

Günü yönetmeden haftayı konuşmak anlamsız. Haftayı görmeden aya yön vermek hayal.

62 Günde Ne Öğrendim?

Bugün bu sistemin 62. günündeyim. Henüz 2000 günün başındayım. Ama birkaç şey çoktan netleşti.

62 günün ritim dağılımına baktığımda şunu görüyorum. Günlerimin yarısı yavaş büyüme etiketiyle geçmiş. 15 gün akış, 13 gün dinlenme. Yüksek enerji sadece 2 gün. Kaos? Sıfır.

Yani bu sistemin çoğu günü sessiz ve gösterişsiz. Ama sürekli.

Ve 46 gündür taşınan bir görev var. Her sabah onu görüyorum. Her sabah “bugün yapacağım” diyorum. Ama yapmıyorum. Bu da bir içgörü. Belki o görevi yapmak istemiyorum. Belki önceliğim değil. Belki bırakma zamanı geldi. Ritim bunu da gösteriyor.

Boş günler de veridir. Hiçbir şey yapmadığın bir gün bile sana bir şey söyler. “Bugün neden boş kaldı?” sorusunun cevabı bazen en değerli içgörüyü verir.

Taşınan görevler ayna tutar. Bir görev 3 günden fazla taşınıyorsa iki seçenek var: Ya yap, ya bırak. Arafta tutmak enerji çalar.

Ritim kalitesi her gün aynı olmaz. Hepsine izin veriyorum. Çünkü ritim, her gün aynı tempo tutmak değil, her günün farkında olmak demek.

Mükemmel gün diye bir şey yok zaten. Ama farkında yaşanmış bir gün var. O yeter.

Sana Öneri: Yarın Sabah Tek Bir Soruyla Başla

Notion kurman gerekmiyor. Tablo yapman, sistem tasarlaman, şablon indirmen gerekmiyor.

Yarın sabah kalk ve bir sabah niyeti yaz. Tek cümle. “Bugün nereye bakıyorum?”

Gün boyunca o yöne uygun birkaç şey yap. Büyük olması gerekmiyor.

Akşam 5 dakika ayır. Akşam hasadını yaz. Bugün ne ektin? Öğrenme mi, üretim mi, dinlenme mi? Peki bugün ne biçtin? İçgörü mü, ilerleme mi, huzur mu?

Sonra günün ritim kalitesini hisset. Akış, yüksek enerji, yavaş büyüme, dinlenme ya da kaos… Hangisiydi?

Bunu 7 gün yap. Sadece 7 gün. Sonra o 7 güne bak ve deseni gör.

Gününü yönetmeye başladığında haftanın kendiliğinden şekillendiğini göreceksin.

Ve bir gün dönüp bakacaksın. Sabah niyetiyle başlayan o ritim, bütün yılını şekillendirmiş.

Sevgiler.